Η απεικόνιση της καθημερινότητας και των ανθρώπινων δραστηριοτήτων προσλαμβάνει συχνά ηθογραφικό και περιγραφικό χαρακτήρα, ενώ όταν η εικόνα αποδίδει με πιστότητα την «πραγματικότητα», παρέχει πληροφορίες σχετικές με τον τόπο και τον τρόπο ζωής μιας συγκεκριμένης χρονικής περιόδου. Όταν, μάλιστα, η εικόνα αποδίδει με ακρίβεια την πραγματικότητα, μετατρέπεται σε πολύτιμο τεκμήριο για τον τόπο και τις κοινωνικές συνθήκες μιας δεδομένης εποχής. Παράλληλα, τα πορτραίτα ή η απεικόνιση ενός η περισσότερων προσώπων σε αυτές τις σκηνές λειτουργούν ως ψυχογραφίες, καθώς σκοπός ήταν να αποδοθούν τα συναισθήματα και ο ψυχικός κόσμος των εικονιζόμενων όπως τα αντιλαμβανόταν ο δημιουργός.












