Ξαγά Μαριλύ

Η Μarily, Μαρία Βικτόρια Μπιότη Ξαγά, γεννήθηκε στο Μπουένος Άιρες της Αργεντινής το 1956 και σε ηλικία έξι ετών είχε την πρώτη της επαφή με τη ζωγραφική. Η δασκάλα της διέκρινε από νωρίς το ταλέντο της και σε ηλικία εννέα ετών την παρότρυνε να δώσει εξετάσεις στη Σχολή Παναμερικανικών Σπουδών, όπου πετυχαίνει και ξεκινάει τις σπουδές της. Ένας από τους καθηγητές της υπήρξε και ο Benito Quinquela Martín, στοιχεία του οποίου μπορούν να εντοπιστούν και στη χρωματική παλέτα της Ξαγά. Πέραν των εικαστικών σπουδών η Marily Ξαγά είναι απόφοιτος Οικονομολόγος του Πανεπιστημίου του Buenos Aires (UΒΑ). Μένει και εργάζεται από το 1977 στην Ελλάδα και έχει πραγματοποιήσει πολλές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Το 1987 βραβεύτηκε στην Τρίπολη της Λιβύης στο συνέδριο για την Ειρήνη και Συνεργασία για την προσφορά της στην φιλοτέχνηση πορτραίτων. Είναι η πρώτη γυναίκα ζωγράφος με έργο στην Αίθουσα του Θρόνου της Αρχιεπισκοπής Αθηνών (προσωπογραφία του Αρχιεπισκόπου Ελλάδας κ.κ. Ιακώβου). Πίνακές της κοσμούν Πρεσβείες της Αθήνας, σπίτια και γραφεία σημαντικών πολιτικών προσώπων, Μητροπολιτών και έργα της βρίσκονται σε μουσεία και ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Παρ’ όλο που η καλλιτέχνης είναι γνωστή για τις προσωπογραφίες της, δημιουργεί και έργα των οποίων η θεματολογία αντλείται από τη θεολογία, τη φιλοσοφία και την ιστορία της Ελλάδος, αξιοποιώντας πάντα το κλασικό ύφος.

Στη συλλογή της Τρίπολης περιλαμβάνεται ο πίνακας «Ο Κολοκοτρώνης Εν Κλίνη» (2015), που είναι εμπνευσμένος από το σχέδιο με μολύβι του Pierre Bonirote, «Η κηδεία του Κολοκοτρώνη»: πρόκειται για τη δεύτερη ελαιογραφία της Ξαγά που στηρίζεται στο συγκεκριμένο σχέδιο. Η πρώτη, που φιλοτεχνήθηκε την ίδια χρονιά, βραβεύτηκε και δόθηκε στον τέως Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας κ. Προκόπη Παυλόπουλο, ενώ σήμερα βρίσκεται στο Μουσείο Αθηνών. Στα δύο έργα ο Κολοκοτρώνης απεικονίζεται ξαπλωμένος στο νεκροκρέβατό του με την ίδια στάση˙ παρ’ όλ’ αυτά η καλλιτέχνης χρησιμοποιεί διαφορετικούς τόνους της χρωματικής της παλέτας ώστε να αποδώσει με διαφορετικά συναισθήματα τον πίνακα που βρίσκεται στην Τρίπολη. Στο έργο αυτό, ενώ η βασική παλέτα της καλλιτέχνιδος είναι η ίδια (κόκκινο, μπλε, μαύρο, κίτρινο και λευκό), οι πινελιές της ωστόσο είναι απαλές και τα χρώματα πιο σκούρα τονικά για να μπορέσει να μεταφέρει τον θεατή, με μυσταγωγικότητα και ηρεμία, στη στιγμή του θανάτου του Κολοκοτρώνη.